سخنان انتهایی آیت الله قرهی(مد ظله العالی) در مبحث تفسیر قرآن 14 اردیبهشت ماه:

خدایا! ما را هشیار و بیدار بگردان.

یک نکته‌ای هم به شما بگویم و بحث را تمام کنم. من باز در آخر بحثم هشدار می‌دهم و قصد دارم این مطلب را همیشه در آخر مباحث تفسیر، اخلاق و … بیان کنم و آن، این که خطر بسیار عظیمی دارد ما را دربرمی‌گیرد که باید بیدار و هشیار باشیم و به سمت تکثیر نسل برویم.

اگر قرآن، اسلام را قبول داریم، اگر وطنمان را دوست داریم، باید بدانیم خطر بزرگی در پیش رو داریم. من مجمل می‌گویم، تو خود حدیث مفصّل بخوان از این مجمل، خیلی از مطالب را نمی‌توانم باز کنم، امّا عزیزم! تکثیر نسل! تکثیر نسل! تکثیر نسل! خطر، جدّی است!

یک موقعی حضرت آقا می‌فرمودند: در باب فرهنگ مواظب باشیم، این‌ها دارند تهاجم می‌کنند، بحث تهاجم فرهنگی بسیار مهم است و … . یک بار دیگر فرمودند: شبیخون فرهنگی است. بعد هم فرمودند: دیگر تمام شد و غارت کردند، غارت فرهنگی!

حالا هم باید بدانیم که این خطر هم خیلی جدّی است، نشود یک روزی که خدا نیاورد، مهدیه‌هایی وجود نداشته باشد! حالا را نبینیم و بگوییم: مگر می‌شود؟! امّا اگر بشود، وامصیبتا می‌شود! من سربسته دارم می‌گویم، مراقب باشیم که کشور علوی، کشور چیز دیگری نشود!

امام زمان، امیدش به ایران است. نکند نعوذبالله، نستجیربالله، امید امام زمان را ناامید کنیم. همه چیز را به خودش بسپارید. تربیت فرزند را به خودش بسپارید، وضع اقتصادی را به خودش بسپارید و … . مگر ما نبودیم که خانواده‌هایمان، هفت، هشت بچّه داشتند و صبح تا شب هم در خیابان بودند و … . حالا نگوییم الآن ماشین است و خطرناک است. آن موقع هم طور دیگری می‌زدند، مثلاً زیر گاری می‌رفتند و … . لباس بچّه بزرگ‌تر را برای بچّه کوچک می‌پوشیدند و … . حالا باید لباس هر کدام از بچّه‌ها مجزا باشد و … . حالا ما که شاید فقط یکی دو بار لباس نو به تنمان دیدیم که برای خودمان باشد، بزرگ نشدیم؟!

اگر بخواهیم، می‌توانیم زمانه را تغییر دهیم. امّا اگر مدام دنبال ماهواره و تبلیغات تلویزیون که مردم را به تجمّل‌گرایی دعوت می‌کند، بودیم؛ معلوم است که دیگر آن‌گونه نمی‌توانیم زندگی کنیم.

حالا من کاری به زمان و مکان و … ندارم، کلّی می‌گویم که مراقب باشیم طوری نشود که نعوذبالله کس دیگری حاکم بر ما شود و ما فقط بنشینیم و بگوییم: زمانه تغییر کرده و … . امّا آن‌ها تولیدمثلشان زیاد شود و بعد ما گرفتار شویم.

الآن طوری شده که دیگر حضرت آقا صدایشان درآمده است. حاج آقای آقاتهرانی محضر آقا رفتند و گفتند: آقا! ما راجع به چه مطلبی صحبت کنیم، اقتصاد، فرهنگ، سیاست و …؟ آقا فرمودند: همه این‌ها را کنار بگذارید، به مبلّغین بگویید فقط راجع به نسل صحبت شود؛ چون خطر بزرگ، این‌جاست.

حالا نمی‌دانم که ما متوجّه می‌شویم یا خیر. خدایا! یا صاحب الزّمان! ما داریم تکلیف شرعی خودمان را انجام می‌دهیم.

پروردگارا! نسل محبّین اهل‌بیت را روزافزون بگردان.

خدایا! این نسل را وسعت و برکت بده.

خدایا! بر این مملکت امام زمان، دشمنان ولایت و دشمنان اهل‌بیت مسلّط مگردان.

«السّلام علیک یا أبا عبداللّه»

من می‌ترسم همین سلامی هم که می‌دهیم، ابی‌عبدالله بگویند: مدام سلام می‌دهید که چه شود؟! بروید، بروید نسل درست کنید. این حرف را به مزاح نگیرید. بعضی از موارد را در قالب تمثیل می‌گویم، دیگر خودتان متوجّه شدید که خوب است و إلّا من، خیلی نمی‌توانم باز بگویم.

لذا بترسیم از آن زمانی که ابی‌عبدالله بگویند: من اصلاً روضه و سلام شما را قبول ندارم. یا امام زمان با این که امام کریم هستند و این‌چنین نمی‌گویند، امّا طوری شود که بگویند: بروید …، من اصلاً نمی‌خواهم برای سلامتی من دعا کنید. بروید آن کاری را که از شما می‌خواهم، انجام بدهید. گریه و دعا و … را نمی‌خواهم، الآن کار عملیّاتی از شما می‌خواهم. لذا جهاد امروز ما، این است.

«السّلام علیک یا أبا عبداللّه»

به نقل از سایت khamenei.ir

۱. ترس از روزی
۲. هر نسلی باید با همسال خود بزرگ شود
۳. باید ذهنیت‌ها را اصلاح کرد
۴. به خدا اعتقاد داریم، اعتماد نه!

گفتاری از دکتر فرامرز سهرابی، روانشناس
به نقل از سایت .khamenei.ir

بحث «رشد جمعیت» و «کنترل جمعیت» دو مقوله‌ی اساسی است که امروزه در مسائل اقتصادی و اجتماعی ما مورد توجه است. مؤلفه‌ی اصلی‌ توسعه‌ی هر کشوری، جمعیت آن است. در هر کشوری اگر جمعیتش متعادل باشد، برنامه‌ریزی برای توسعه و تحقق شاخص‌های پیشرفت و رفاه آن راحت‌تر است. محور توسعه هم در کشورها معمولاً جمعیت جوان، پویا، بالنده و اهل کار و خلاقیت است و معمولاً این‌گونه جوامع، سرزنده و پویا هستند.

باید منتظر پدیده‌ی «سالمندی» باشیم

حساسیت دشمن توهم نیست

چند کج‌فهمی درباره‌ی فرزندآوری

۱. والدین برای خود زندگی کنند نه فرزندان!

۲. نباید زن‌ها خانه‌نشین شوند اما…

۳. سهل بگیرید

۴. با نظام آفرینش همگام باشیم

گروه اجتماعی «خبرگزاری دانشجو»- حجت الاسلام و المسلمین سید رسول امینی؛ یکی از مسائلی که در یکی دو سال اخیر و به خصوص بعد از هشدار رهبری معظم انقلاب به موضوع معتنا به و مهم محافل اجتماعی کشور مبدل شده ، مسأله تعداد فرزند و فرزند آوری در کشور است. مساله ای که هر چند سال هاست توسط برخی خبرگان امر، نسبت بدان هشدار داده می شد اما بعد از هشدار صریح و جدی رهبر معظم، پرده غفلت از آن زدوده شده و بدان اعتنا شد.اما واقعاً موضوع فرزند آوری در شریعت مقدس اسلام و مذهب شریف شیعه به چه نحوی آمده است؟ نکته محرز آن است که در هیچ کدام از روایات و سیره عملی حضرات معصومین علیهم السلام (به قدر رؤیت) تعداد و محدوده خاصی در باره تعداد فرزند در خانواده ها بیان نداشته است. به این معنا که اگر چه در موارد بسیاری خط دهی و خط سیر کلی در این مورد اعلان گشته، اما به طور منجز و خاص در هیچ روایت و حدیثی در این مورد اظهار امر نشده است.
البته این مسأله کاملاً منطقی و طبیعی بوده و منطبق بر سیرِ کلی نظام روایت و حدیث حضرات معصومین است. چرا که نظر به اهمیت و حساسیت این احادیث نورانی برای شیعه، و جامع الشمول بودن آن برای تمام زمان ها و تمام نظام های اجتماعی، این امکان وجود ندارد که به طور خاص و محدود در این مورد اظهار نظر شود.  چرا که هر جامعه ای اقتضائات خاصی دارد و هر زمانی هم چنین. و طبیعی است که در این مسأله اهمیت خطوط کلی ترسیم شده و روایات اهمیت دو چندانی یابد.
استراتژی کلی روایات در خصوص فرزندآوری بر این مبنای تکثر فرزند آوری  به شرط تربیت صالح است. تا آن جا که رسول معظم اسلام در حدیثی نورانی بیان می دارند: با يكديگر ازدواج كنيد و بر تعدادتان بيفزاييد، همانا من به تعداد شما مباهات مي‌كنم. البته تکمیل کننده این حدیث نورانی، حدیث دیگری از لسان شریف حضرت است که میان ما بسیار شنیده شده: فرزند صالح گلی از گل های بهشت است.
در واقع هر چند رسول مکرم اسلام در خصوص تعداد فرزند امر کلی بر تکثر فرزند داشته اند اما واقعیت آن است که اصلِ اهمیت در تربیت صالح و صحیح فرزندان است. موضوع تربیت فرزند، یکی از نکاتی است که برای انتخاب همسر در دوره جوانی جزو اهم مسائل برشمرده شده است، تا آنجا که به تعبیری باید به همسر ، بعنوان مادر و تربیت کننده صالح فرزندان نگریست تا صرفاً بعنوان مونس و همدم دوران جوانی!
در این خصوص البته بد نیست نگاهی به تجربیات موفق امروز جامعه خود داشته باشیم. به طور مثال یکی از جالب توجه ترین خانواده های امروز ایرانی در این خصوص، خانواده حجت الاسلام وافی است که علیرغم سن جوان، نه فرزند داشته و البته هیچ گونه پشیمانی یا مشکل حادی در زندگی خویش احساس نمی کنند و بلکه از اعضای خانواده، از خانواده خود با افتخار و غرور یاد می کنند.

نکته ای که باعث شد نگارنده از این مثال یاد کند آن است که فرزندان این خانواده، هر چند در بستر معنوی و دامان پدر و مادری صالح تربیت یافته اند اما یکی از مسائل بسیار مهم تربیتی ایشان این است که اختلاف سنی کم میان فرزندان، باعث آن شده که ایشان تأثیر مستقیمی روی تربیت یافتگی سایر خواهر و برادران خود داشته باشند و به تعبیر پدر این خانواده، بسیاری از مشکلاتی که برای بچه ها پیش می آید، توسط خواهر و برادر بزرگترشان حل و فصل می شود و اصلاًٌ نیازی به ورود من بعنوان پدر خانواده یا مادرشان نیست. بچه ها علاوه بر اینکه به تربیت یکدیگر کمک شایانی می کنند، بلکه دوستان و همبازی های خوبی هم برای یکدیگر هستند و همین یکی دو موضوع تأثیر بسیار محسوسی بر تربیت یافتگی قرآنی و تغذیه روانی و روحی ایشان داشته است.
در هر حال، آن چه محرز است این است که تعداد کم فرزند و اکتفا به یک یا دو فرزند(در شرایط طبیعی) نه تنها خلاف مشی روایات و سیره عملی اهل بیت علیهم السلام است، بلکه تأثیرات سوء اجتناب ناپذیری نیز بر جامعه داشته و حتی در شرایطی، می تواند جامعه را دچار لطمه های جبران نا پذیری می کند.بعضی ها اما کم فرزندی خود را به گردن مشکلات مالی می اندازند. دقیقاً مثل جوان های مجردی که مشکلات مالی را مانع ازدواجِ به موقع خود بیان می کنند. اتفاقی که به تعبیر برخی بزرگان، به نوعی شرک خفی به حساب می آید و ما از ان غافلیم.
راستش زودتر از هر چیز انگار باید فکری به حال بی توکلی خودمان کنیم…!